Tijdens de uitzending heb ik al iets verteld over mijn buitenzintuiglijke
ervaringen en waarnemingen. Voor veel mensen is dat misschien moeilijk te
begrijpen, maar voor mij vormen deze ervaringen een wezenlijk
onderdeel van mijn leven. Niet als iets "vreemds" of afstandelijks, maar
juist als iets wat mij dichter bij de essentie van het leven heeft gebracht.

Wanneer verlies je leven verandert

Want wanneer je in aanraking komt met de dood, verandert er iets in een
mens.

Voor veel mensen betekent de dood het definitieve einde. Een afscheid dat
hard, stil en onomkeerbaar voelt. En natuurlijk... het gemis, het verdriet
en het verlangen naar iemand die je liefhebt blijven intens menselijk en
echt.

Je opnieuw verhouden tot het leven na het verlies van een dierbare doet een
enorm beroep op je aanpassingsvermogen. Het kan het uiterste van je vragen,
terwijl je nog niet weet hoe diep die bodem is en hoe de ondergrond
eruitziet. Elke dag is een nieuwe uitdaging, maar tegelijkertijd ook een
nieuwe kans om te groeien.

Het is helemaal oké om je niet altijd sterk te voelen en soms gewoon niet te
weten hoe je verder moet. Vaak is het al genoeg om simpelweg door te gaan en
in het moment te leven. Iedere stap die je vanuit het huidige moment de
onbekende toekomst inzet, is de enige juiste stap. Soms voelt zelfs een
millimeter vooruitgaan als een overwinning op jezelf - misschien zelfs op
het leven.

De onzichtbare beweging van verdriet

Rouw en verlies bewegen zich namelijk niet in rechte lijnen.
Deze latent aanwezige gevoelens kun je vergelijken met een sluimerend vuur.
Gevoelens van ongeloof, wanhoop, verdriet, boosheid, intense vermoeidheid,
concentratieproblemen, berusting, opluchting, vertwijfeling, maar ook
dankbaarheid, lusteloosheid, schuld, woede, angst en eenzaamheid blijven
vaak ergens onder de oppervlakte aanwezig. Soms stil op de achtergrond, maar
op onverwachte momenten kunnen ze ineens weer oplaaien.

En juist daarom is het zo belangrijk om jezelf de tijd en ruimte te geven om
deze gevoelens toe te laten. Niet weg te drukken. Niet te veroordelen. Maar
ze voorzichtig te leren kanaliseren, zodat emoties via een onzichtbare
rivier mogen afvloeien naar daar waar de Oorsprong ze van je overneemt en
langzaam laat oplossen in het niets. Laagje voor laagje. Tot er momenten
komen waarop de scherpste randen van het verdriet zich niet meer zo heftig
laten voelen.

Het hoort erbij.
Ook dát is leven.

Wat ik mag waarnemen

Vanuit mijn buitenzintuiglijke ervaringen, waarnemingen en alles wat ik in
mijn leven heb mogen voelen, zien en innerlijk weten, ervaar ik de dood
daarnaast op een andere manier.

Ik heb in mijn leven vele momenten meegemaakt waarin ik mocht waarnemen dat
onze dierbaren niet verdwijnen. Dat zij voortleven in een andere dimensie.
Een werkelijkheid die voor de meeste mensen onzichtbaar is, maar die voor
mij vaak voelbaar, zichtbaar en merkbaar aanwezig is.

Soms kom ik bij mensen thuis en mag ik iets vertellen over een overleden
dierbare. Over hun karakter. Over hoe zij geleefd hebben. Soms zelfs over
hoe zij zijn overgegaan en hoe hun aanwezigheid nog steeds voelbaar is. Het
meest bijzondere daarin is niet wat ik vertel - maar de herkenning die
ontstaat bij de ander.

Herkenning als bron van troost

Dat moment waarop iemand zegt:
"Ja... dit klopt. Dit was echt precies hem."
Of:
"Dit kon je eigenlijk niet weten."

En juist daarin ontstaat vaak troost. Geen oppervlakkige troost, maar een
diepe innerlijke geruststelling. Alsof iemand heel even weer dichtbij komt.

De dood als overgang

Voor mij is de dood daarom geen einde, maar een voortgang naar een andere
dimensie van bestaan. Dat betekent niet dat verdriet minder pijn doet. Dat
betekent niet dat gemis verdwijnt. Ook ik voel de rauwheid van afscheid en
het menselijke verlangen om iemand nog even vast te kunnen houden.

Maar omdat ik het leven én de dood vanuit dit perspectief ervaar, is de dood
voor mij een geïntegreerd onderdeel van het leven geworden. Geen vijand.
Geen zwart gat. Maar een overgang.

Liefde leeft verder

En misschien herkennen sommige mensen iets in wat ik schrijf.
Misschien heb jij zelf ooit iets gevoeld. Een aanwezigheid. Een droom die
echter voelde dan normaal. Een teken dat je niet kon verklaren. Een
plotseling weten dat iemand er nog steeds is.

Soms hoeven we niet alles te begrijpen om te voelen dat er meer bestaat
tussen hemel en aarde.

Ik hoop dat deze woorden voor mensen die iemand missen een beetje zachtheid,
hoop of herkenning mogen brengen. Want als er één ding is dat ik door de
jaren heen diep vanbinnen ben gaan weten, dan is het dit:

Liefde sterft niet.
Zij verandert alleen van vorm.

Warme groet, Dieuwke ❤️

🌸 Te gast bij RTV Parkstad 🌸

Onlangs ben ik benaderd door RTV Parkstad met de vraag of ik in de tv-studio wil komen vertellen over mijn boek Liefde ademt verder, ook in de stilte van gemis.

Woensdag 22 april ga ik daarover in gesprek.
Voor mij een bijzonder moment om ook daar ruimte te mogen geven aan rouw en verlies.

📺 Woensdag 22 april
🕗 Tussen 20.00 en 21.00 uur (rond 20.10 uur live)
Te zien via:
Ziggo kanaal 43
KPN kanaal 1494
Odido kanaal 882
of via de livestream van rtvparkstad.nl

Een gesprek over rouw, over verlies… en hoe het leven, ondanks alles, toch weer kan gaan stromen.

Warme groet,

Dieuwke ❤️

NB. Voor wie geen tv heeft of verder weg woont: je kunt ook live meekijken via internet. Ga naar www.rtvparkstad.nl⁠ en klik daar op ‘live’.

Maar zo werkt het niet.

Een mens verandert, groeit, ziet dingen anders dan gisteren. En wat gisteren nog klopte, kan vandaag ineens wringen.

Je groeit.
Je kijkt anders.
Je beweegt mee met het leven zelf.
Het leven vraagt iets van ons.
Niet om vast te houden, maar om te blijven afstemmen.
Te luisteren naar wat je voelt.
Veranderend inzicht serieus te nemen.

Voor mezelf stel ik steeds opnieuw de vraag:
klopt dit nog bij wie ik nu ben?
Want degene die ik afgelopen jaar was, vorige week was, is niet meer degene die ik vandaag ben.

En regelmatig is het antwoord: nee.

Zoals nu, in iets wat eerst zo vanzelfsprekend leek.
Een afspraak die ooit vanzelfsprekend voelde.
Zoals een plan om samen op vakantie te gaan, dat nu niet meer klopt.
Dan laat ik iets los.
Daarin ontstaat ruimte, een rust, die ik herken omdat ik weer afgestemd ben op wat voor mij klopt.

Dat is jezelf serieus nemen. Dat is geen ‘contractbreuk’. Mogelijk ook wél, maar dan op een dieper liggend niveau.

En dat vraagt moed.

Want het is makkelijker om door te gaan dan om te stoppen en te herijken.
Makkelijker om vast te houden dan om los te laten.

Maar trouw zijn aan jezelf is geen rechte lijn.
Het is bewegen.
Bijstellen.
Durven erkennen dat iets veranderd is.
Dat het niet meer klopt, of iets anders vraagt.
En daar dan ook naar handelen.

Het brengt me bij mezelf.
Dichterbij dan ik soms denk.
En daarin herinner ik me (weer) wie ik ten diepste ben; Liefde!

Herken je dit?

Dieuwke

Binnen werd het stil…

Voelbaar geëmotioneerd haalde hij heel bewust zijn trouwring van zijn vinger
en legde die, zonder haar aan te kijken, in haar hand.

Zonder woorden.
Alleen dat gebaar.

Dat ene gebaar waarin alles zichtbaar werd.
Pijnlijk voelbaar.
Onomkeerbaar.

Het was duidelijk dat die ring nooit meer gedragen zou worden.
Niet uit keuze,
maar omdat het lichaam het niet meer toeliet.

Het was één van die momenten—
momenten die zich aanboden,
stil, maar onmiskenbaar,
waarin iets verschoof.

Definitief.

Niet in één keer,
maar stukje bij beetje—
en toch zo snel
dat er nauwelijks tijd was om het te bevatten.

Alsof het leven zelf
zacht maar zeker liet zien
wat niet meer tegen te houden was.

Dit was zo’n moment
waarin het einde zich opnieuw liet zien.

Het stond midden in de kamer.
Ademend in de schaars verlichte ruimte.
Niet te ontkennen.
En niet weg te sturen.

Niet als een plotselinge breuk,
maar als iets wat zich niet langer liet tegenhouden.

Waar zij beiden naartoe bewogen,
om het onder ogen te kunnen zien.

Dat het leven zoals zij dat samen kenden,
niet zou blijven.

En nooit meer terug zou keren.

Dat het niet ging om een afscheid van liefde.
Niet om verwijdering.

Het was, in die zin, geen keuze.

Het was een scheiding op aarde.

En toch…

in de manier waarop hij haar de ring teruggaf,
lag geen einde,
maar juist een bevestiging van hun liefde.

Alsof hij, zonder woorden, liet voelen
dat wat tussen hen bestond
niet verloren ging.

Nooit.

Alleen de vorm veranderde.

Zij voelde het.

Het leven zou voor hem verdergaan,
maar niet meer hier.

Hij wist het.

En hij wist ook
dat haar leven op aarde zonder hem
haar glans zou verliezen.

Zij voelde zijn angst,
niet uitgesproken,
maar aanwezig als een zachte onderstroom.

Hij bewoog zich naar het onbekende,
als een ruimte zonder houvast,
zonder richting die nog benoemd kon worden.

Zij daarentegen voelde een weten.
Een diep vertrouwen
dat het leven zich voortzette,
ook voorbij wat zichtbaar was.

Hij wist dat zij hier moest blijven.
Dat zij verder zou gaan.

Ademen.
Leven.
Dragen.

En in dat weten
lag misschien wel zijn grootste rust.

Zij kon dit.

Zij zag.
Hij wist.

En samen stonden zij
op de grens van wat zichtbaar was
en wat zich daaraan onttrok.

Er viel niets meer uit te leggen.

Geen woorden konden dragen
wat daar aanwezig was.

Alleen gevoel bleef over.

Puur.
Onvermijdelijk.

En in die stilte
werd duidelijk
dat wat hen verbond
niet eindigde bij het lichaam,
maar zich verplaatste
naar een andere laag,
een andere vorm van Zijn.

Een scheiding op aarde,
maar geen einde van wat er was.

Alleen een overgang.

Dieuwke ❤️

Onschatbare parels

Voor wie diep voelt…

Vandaag vonden deze woorden hun weg naar het papier.
Zomaar, uit mijn gevoel.

En dat betekent vaak
dat ze ergens nodig zijn.

Misschien wel precies bij jou…

Onschatbare parels liggen te wachten
in de diepte van jouw bestaan,
klaar om naar de oppervlakte te komen.

jij leeft in een zee van open bewustzijn, waar voelen soms een last kan zijn,
maar bovenal een vorm van zien,
van weten,
van horen wat niet wordt gezegd,
en waarnemen voorbij woorden.

Je draagt een taal
die onzichtbare woorden weet te vinden
in gevoel en klank,
voor wat vaak ongezien blijft,

in trillingen,
in nuances,
in dat wat anderen soms ontgaat.

Je voelt oneindig diep
en luistert voorbij woorden,
achter de schaduw,
voorbij het zichtbare.

Dat alleen al
is een kracht
van onschatbare waarde,

waarmee je meer dan welkom bent
in deze wereld.

De rafelrandjes die het leven achterlaat
voelen soms als breuken,

maar zijn aders van goud
die jouw hart hebben gevormd.

Wat jou raakt,
verdiept.

Wat jou opent,
verbindt.

Jouw innerlijke rijkdom
is onmetelijk,

maar te ervaren
voor wie stil durft te worden.

Voor wie zich opent
voor de ruimte achter de eerste blik…

En daar,
in die stille ruimte,
waar alles samenkomt,

straal jij
als zacht en krachtig licht.

Naar Alles
en niets…

Dieuwke ❤️

Vanaf nu zal ik hier af en toe langere, meer verdiepende en spirituele teksten delen.
Woorden die ontstaan vanuit gevoel,
en hun weg naar buiten vinden wanneer het moment daar is.

De stille kracht van zacht
Als de wereld rammelt aan onze grenzen,
ontstaat er juist meer behoefte aan woorden uit het hart,
woorden met ruimte voor zachtheid.

Zachtheid is geen zwakte.
Misschien is het wel het dapperste wat je kunt zijn.

In een wereld die soms hard is en je hart vergeet,
is het moedig om te blijven voelen,
je niet af te sluiten,
en zacht te blijven.

Dat vraagt een moed die fluistert in plaats van schreeuwt.
Echte kracht zit niet in hardheid of geslotenheid,
maar in een hart dat open blijft, ook als het pijn doet.
Een hart dat niet verhardt,
maar zacht blijft ademen,
met open handen.

Zachtmoedigheid is kracht
zonder harnas,
maar met een ruggengraat van goud.
Een kracht die niet hoeft te schreeuwen
om iets in beweging te zetten.

Jouw zachte bries kan veel in beweging brengen.
Want wie zacht blijft,
kan iets veranderen
van binnenuit.

Wat betekent zachtheid voor jou?

Dieuwke ❤️